YENİDEN BAŞLIYORUZ

Her şeyden habersiz sakin sıradan ya da değil her gece televizyondan haberleri izliyoruz.Açlıkla savaşan insanları, ağlayan anneleri, korkan çocukları...

Üzülüyoruz.. tabi ki kahroluyoruz elimizdeki kahvelerimizi yudumlarken. Ufak bir aradan sonra yayın akışı değişiyor ve diziler alıyor ekranları. Ne gariptir ki ekranın değişmesiyle bizim duygularımız da değişiyor hemen. Ama maalesef o insanların endişeleri, gözyaşları ve o çocukların korkuları değişmiyor.

Bir anda hepsine deva olabileceğimizi söylemiyorum ama bu hiç bir şey yapmamamız için bahane değil. Yakınımızdakilerden, iki kapı arkamızdakilerden bile habersiziz.

Bize ne oldu böyle? Merhametimize, sevgimize, adaletimize, insanlığımıza...

Kavramlar var ama anlamlar değişmiş, olgular var ama anlamlar değişmiş. Yalnızca çevremizdekilere değil en başta kendimize zarar veriyoruz. Nasıl mı?

Vermenin, paylaşmanın, yardım etmenin verdiği o huzuru kendimizden esirgiyoruz, o eşsiz duyguyu kaybederek ruhumuza zarar veriyoruz. Neden ruhumuza karşı bu kadar benciliz? Ya da şöyle mi sormalıyım, Neden nefsimize karşı bu kadar cömertiz?

Ne isterse sorgulamadan yapıyoruz, her isteğini onaylıyoruz. Asla büyümeyecek olan şımarık bir çocuk gibi sürekli her istediğini veriyoruz. Ya ruhumuz? Bizden maddi anlamda bir şey istememesine rağmen onu neden görmüyoruz?

Onu görmezden gelerek birçok değerimizi kaybediyoruz. Merhamet başta olmak üzere hoşgörü, saygı, yardımseverlik, empati... Bütün kavramların içini boşaltıyoruz, bütün kavramları kirletiyoruz.

Bakıyoruz ama görmüyoruz. Dinliyoruz ama anlamıyoruz. Daha çok uyuyoruz, daha çok gülüyoruz, daha çok konuşuyoruz... Ama hep bir eksik var, hep bir boşluk var. Böyle gitmediğinin ve gitmeyeceğinin farkındayız.

Çünkü biz bunlar değiliz. Çünkü bizim özümüzde insanlık var, İslam var. Kendimizi tanımalıyız, benliğimizin farkına varıp ruhumuzu tamamlamak için harekete geçmeliyiz. Yeniden başlamalıyız. Pes etmeden, inanarak, güvenerek…

Kılavuzumuz elimizde. Yapmamız gereken onu anlamaya çalışmak. Sonrası mı? Her şey etrafınızda toplanmaya başlayacaktır. Siz ilk adımı atın gerisi hayret verici bir şekilde gelecektir. Unutmayın, anahtar ne olursa olsun İNANMAKTA. Ve bir de hikâyecik:

Talebeleri üstad Beddiüzzaman'a gelerek :''Üstadım her şeyi kaybettik. Şimdi ne olacak?... der. Üstad derin bir nefes alır ve :''Çay koy keçeli, YENİDEN BAŞLIYORUZ ''  der.

Misafir Avatar
İsim
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×

banner184

banner186